امروز روز جهانی کودک است.
یادمان همه کودکان کار، کودکان جنگ، کودکان طلاق، کودکان نابرابری نژادی، کودکان فقر، کودکان گرسنگی و...
یادمان کودکان سردشت، خرمشهر، اهواز، غزه، قانا...
یادمان آنهایی که ناخواسته به دنیای خشن و نابرابر آدم های «بالغ» و «کامل» وارد شدند.
یادمان همه آن کودکانی که هر 6 ثانیه یکی از آنها بر اثر گرسنگی می میرند.
یادمان «ساداکو ساساکی» و هزار درنای کاغذی اش. درناهایی که او را تا آسمان جاودانگی پرواز دادند.

بعضی وقتها تهیه یک گزارش برای آدم تبعات دارد. خانم الهه موسوی دیروز با یک خواهر و برادر ایتالیایی مصاحبه کرده بود که از انگلستان به ایران آمده بودند و قصد سفر به دور دنیا را دارند. آنها با ماشین عجیب خود این سفر را انجام داده اند.
اما مشکل اینجاست که خودروی آنها کاملاْ سازگار با محیط زیست است و به جای بنزین، با روغن گیاهی و روغن سوخته خوراکی کار می کند. این بنده های خدا در ایران نتوانسته اند روغن سوخته پیدا کنند و حالا اینجا مانده اند.
به این وسیله از همه عزیزانی که با کارخانه های تولیدی روغن نباتی مایع و کارگاه های تهیه چیپس و کلاْ هر جایی که ممکن است حجم زیادی روغن خوراکی سوخته داشته باشد ارتباط دارند سریعاْ به ما اطلاع دهند.

گزارش را در سبزپرس بخوانید.

تلفن من : ۰۹۱۹۶۳۰۶۵۵۰

لطفاْ اگر می توانید کاری کنید که این خواهر و بردار بتوانند حداکثر ظرف فردا (۲۸ آبان) به سفر خود ادامه بدهند با من تماس بگیرید.

فقط ۲۰ روز به اجلاس جهانی کپنهاگ مانده است. اتفاقی که حتم دارم هنوز بسیاری از مدیران ارشد دولتی و حتی بسیاری از مدیران سازمان حفاظت محیط زیست، چیز زیادی از آن نمی دانند.
اجلاس کپنهاگ مهمترین اتفاق زیست محیطی سال است. بعد از آنکه پروتکل کیوتو نتوانست در مهار تغییرات اقلیمی و گرم شدن زمین موفقیت چندانی را کسب کند، اینبار رهبران جهان قرار است تا در پانزدهیمن سالگرد تصویب کنوانسیون تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (UNFCCC) دور هم جمع شوند تا بلکه بتوانند راهی جدید را برای مهار گرم شدن زمین پیدا کنند.
بسیاری از رهبران کشورهای توسعه یافته اروپایی و آمریکایی آمادگی خود را برای حضور در کپنهاگ اعلام کرده اند. حتی ۳۰ کشور آفریقایی تهدید کرده اند که اگر قرار باشد کشورهای قدرتمند فقط به مواضع خود بیاندیشند و صدای ملل فقیر را نشنوند، در کپنهاگ شرکت نخواهند کرد. بنگلادش هم دیروز اعلام کرده است که باید تصمیم گیری ها منصفانه باشد.
با این حال ایران مانند همیشه موضعی منفعلانه دارد. در میان ادبیات و اخبار منتشر شده از سازمان حفاظت محیط زیست در چند وقت گذشته تنها دوبار نام اجلاس کپنهاگ به گوش می خورد که هر دو نیز مربوط به دو هفته قبل است. یکی مربوط به توافقنامه همکاری با وزارت محیط زیست قطر است که طی آن دو طرف توافق کرده اند تا از مواضع یکدیگر در کپنهاگ حمایت کنند. دیگری نیز مربوط به مصاحبه حسن اصیلیان معاون محیط انسانی سازمان حفاظت محیط زیست با سبز پرس است. اصیلیان در این مصاحبه اعلام کرده است که هیئت ایرانی به کپنهاگ خواهند رفت و کمی هم درباره پذیرش یا عدم پذیرش پروتکل جدید از سوی آمریکا و سایر کشورهای صنعتی صحبت کرده است.
جای تاسف است در کشوری که با وجود سهم صنعت بسیار پایین در جهان، جزء کشورهای آلاینده در صدر جدول است، چرا چنین واقعه مهمی مورد توجه قرار نمی گیرد.
گویی قرار است اینبار هم کشور ما غافلگیر شود. به مانند پروتکل کیوتو که ما از خود هیچ ابتکار عملی نداشتیم و وقتی پروتکل را جلوی روی ما قرار دادند، ما چشم به دهان دیگران داشتیم. روال اداری مجلس و شورای نگهبان را برای تعلل در پذیرش کیوتو قبول کردیم. همین که روسیه پروتکل را پذیرفت و سهم کشورهای پذیرنده پروتکل از صنعت جهان به بیش از ۵۰ درصد رسید، ما هم با دستپاچگی اعلام کردیم که کیوتو را می پذیریم. اما دریغ که چون هیچ برنامه ریزی نداشتیم، بندی از آن را اجرا نکردیم و فقط سالانه گزارشی را آماده کردیم و ارائه دادیم.
ما نه در آن زمان و نه امروز به ماجراهای جهانی اهمیت نمی دهیم. حتی به اثرات آنها نیز فکر نمی کنیم. اثراتی که می تواند لطمه های اساسی به پیکره اقتصاد کشور وارد کند.
ایران یکی از صادر کنندگان اصلی نفت در جهان است. نفت کالای وارداتی و استراتژیک کشورهایی است که سهمشان در صنعت جهان بالای ۱۰ درصد است. این کشورها در زمره آلاینده های اصلی هوا و منتشر کنندگان گازهای گلخانه ای قرار می گیرند.
طبیعی است که اگر در کپنهاگ توافقی صورت گیرد و کشورها اینبار با ساز و کاری جدید و الزام آور مکلف به کاهش گازهای گلخانه ای خود شوند، کشورهای صنعتی باید بیشتر از پیش به طرف انرژی های پاک بروند و واردات نفت را کاهش دهند.
به بیان دیگر اقتصاد کشور ما به طور مستقیم وابسته به تصمیم رهبران جهان در اجلاس کپنهاگ است. البته به نظر نمی رسد که در صورت حصول توافق بین شرکت کنندگان، کشورها بتوانند بدون کاهش استفاده از سوخت های فسیلی، انتشار گازهای گلخانه ای خود را کنترل کنند و این اهمیت موضوع را برای اقتصاد ما می رساند.
دولت ایران نه تنها مسایل زیست محیطی اجلاس کپنهاگ را فراموش کرده بلکه به تبعات نتایج اجلاس نیز فکر نکرده است.
اتفاقی که در چند روز اخیر حتی اجلاس امنیت غذایی فائو در رم و همچنین اجلاس سازمان همکاری های آسیا و اقیانوسیه (اپک) را نیز تحت تاثیر قرار داده است.

مطلع شدم که متاسفانه آقای حسین ابوالحسنی، همسر خانم مه لقا ملاح امروز ظهر  به رحمت خدا رفته اند.
با مهدیه پورشاد، مدیر عامل جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست در ارومیه تماس گرفتم که اتفاقاْ او هم در ان لحظه در منزل خانم ملاح بود.
تنها کاری که از دستم بر می آمد، تنظیم خبر درگذشت آقای ابوالحسنی و داغدار شدن خانم ملاح عزیز بود.
خانم ملاح و فرزندانش اعلام کرده اند که مراسم یادبودی برای آقای ابوالحسنی برگزار نخواهند کرد چرا که ایشان در طول عمرشان علاقه به این گونه مجالس نداشتند.
برای خانم ملاح عزیز صبر و طول عمر آرزوی می کنم.