امروز با مهندس کارگر (سرپرست اداره محیط زیست شمیرانات) صحبت کردم. صحبت اصلی مان بر سر علوفه پراکنی برای وحوش منطقه ورجین بود. مطلع شدم که گویا در سال جاری اعتبار خرید علوفه کمتر از سال گذشته بوده و اداره نزدیک به 20 تن علوفه خریداری نموده است.
اما نکته جالب تر این بود که گویا دو خانواده که دارای کودکان مریض بودند نذری داشتند که آن را ادا کردند. نذر آنها خرید علوفه برای وحوش بوده و این دو خانوده روی هم نزدیک به 500 کیلوگرم علوفه به محیط زیست شمیرانات اهدا کرده اند.
واقعاً لذت بردم. از اینکه بالاخره خانواده ای پیدا شد و به جای نذری های تکراری (مانند غذا و نمک و ... که منفعتشان فقط به انسان ها می رسد) پا را فراتر از عرف جامعه گذاشته و برای دیگر مخلوقات خدا ادای نذر کرده. این موضوع بسیار جای فکر و تامل دارد. چرا که این خانواده ها، به این شعر سعدی اعتقاد واقعی دارند که می گوید:
گفتم این شرط آدمیت نیست       مرغ تسبیح گوی و من خاموش
آن ها به دعای حیوانات و اثر بخش بودن آن اعتقاد داشته اند و به نظر من، این دعا حتماً مستجاب خواهد شد. چرا که حیوانات بدون پیش داوری، بدون کینه و بدون ذهنیت تشکر می کنند.
بیایید برای این خانواده و فرزند بیمارشان دعا کنیم. نذرشان قبول...